Film:   1    2    3    4

PREZENTY NA KAŻDĄ OKAZJĘ.

Tworzenie filmów - praktyczne porady:

Zachowaj spokój i nie zmieniaj co chwila kadru, a sfilmowane ujęcie przykuje uwagę widza.
Kiedy spacerujemy, widziane przez nas przedmioty nie poruszają się w rytm naszych kroków , ponieważ mózg kompensuje jej ruchy. Wystarczy jednak, że pochodzimy chwilę z włączoną kamerą, a następnie obejrzymy nakręcone ujęcie, a zaraz zaczną nas boleć oczy lub głowa. Jeżeli nawet kamera wyposażona jest w stabilizator, to i tak potrafi on skompensować tylko nieznaczne drgania obrazu. Chcąc uzyskać ujęcie, które można zaprezentować na ekranie telewizora, niezbędne jest przestrzeganie dwóch zasad. W trakcie filmowania nie wolno panoramować, zoomować i chodzić za filmowaną postacią. a najlepiej wycelować kamerę wjeden punkt i dopiero włączyć nagrywanie. Po drugie, kamera musi być unieruchomiona. Możemy ją zamocować do ściany, słupa lufa jakiegokolwiek stabilnego podłoża, najważniejsze, aby nie drgała i nie poruszała się nawet wówczas, gdy spoglądamy przez jej wizjer. Najlepszym rozwiązaniem jest wykorzystanie specjalnego statywu. Co prawda, ogranicza on możliwość poruszania się z kamerą, jednak gwarantuje uzyskanie odpowiednio stabilnych ujęć. Jeżeli jednak zastosowanie statywu jest niemożliwe, musimy nauczyć się filmowania z ręki, bez poruszania kamerą.

Najlepiej, aby spojrzenia filmowanych osób kierowały się do wnętrza kadru, a w przypadku, gdy osoby te są w ruchu, to powinny podczas kręcenia ujęcia zbliżać się do wnętrza kadru. Oznacza to również, że osoby, które znikają z kadru, powinny zachowywać się odwrotnie i wychodząc z ramki obrazu,muszą kierować się na zewnątrz kadru. Jeżeli ktoś opuszcza kadr, to należy odczekać do chwili, gdy całkowicie zniknie poza ramką. Nie wolno przy tym zapominać, że telewizory obcinają spory fragment obrazu wokół jego krawędzi. Cała filmowana akcja musi więc mieścić się w bezpiecznym obszarze, który jest mniejszy o jakieś 10 procent od obrazu, który widzimy w wizjerze. Przed rozpoczęciem nagrania sceny należy też ustalić rodzaj planu, jaki zostanie zastosowane, bowiem nie należy go zmieniać w trakcie pojedynczego nagrania. W filmie przyjęło się stosowanie kilku rodzajów planów o dość dokładnie określonej specyfice. Mimo, jak mogłoby się wydawać ich ograniczonej liczby, w zupełności wystarczają one na przygotowanie profesjonalnego filmu, o czym możemy się z łatwością przekonać w kinie czy przed telewizorem.

Kadrowanie a rola ujęcia.
Filmując każdą scenę, musimy dopasować sposób, w jaki wykadrujemy obraz, do roli, którą będzie ten fragment odgrywał w całym filmie. Warto przy tym przemyśleć, jakie rodzaje planów będą zastosowane w następujących po sobie sekwencjach, aby uniknąć zbyt gwałtownych przeskoków obrazu, Najczęściej zresztą stosuje się trzy rodzaje planów, a mianowicie zbliżenie, plan średni oraz plan szeroki. Do wyrażenia bliskich związków, jakie łączą ludzi lub przedmioty, można wykorzystać ujęcie znad ramienia lub kontrplan. Plan średni to podstawowy rodzaj kadrowania stosowany w filmie. Pozwala na zaprezentowanie bohaterów w trakcie spotkania czy rozmowy, tak jak widzimy swoich rozmówców na co dzień. Możemy obserwować zarówno ich gesty, jak również ramiona i dłonie oraz mimikę twarzy, co pozwala uzyskać dodatkową ekspresję.

Każda historia, jak i każdy film, ma swój początek, środek i koniec. Najprostszy do sfilmowania jest środek, bowiem wystarczy ująć w kolejnych scenach wszystko to, co chcieliśmy pokazać. Nieco trudniejsze jest sfilmowanie początkowej sceny, chociaż może się to wydać całkiem proste. Można by rzec, że wystarczy kilka ujęć, aby zacząć cały film. Tymczasem niezbędne jest przygotowanie sekwencji, która będzie krótką zapowiedzią tego, co ujrzymy za kilka minut. Przykładowo, jeżeli tematem filmu mają być wakacje, wystarczy krótkie ujęcie chaosu, jaki towarzyszy pakowaniu bagaży. Wystarczy wówczas krótki tytuł, np. wyjeżdża my na wakacje! początek filmu będzie gotowy. Najwięcej wysiłku wymaga przygotowanie sceny, która powinna w sensowny sposób zakończyć całą historię. Słońce zachodzące nad plażą może wydawać się nieco oklepane, ale może stanowić całkiem niezłe zakończenie relacji z wakacji, innym klasycznym rozwiązaniem jest widok zamykających się drzwi, grupki żegnających się osób lub oddalających się i niknących poza kadrem. Należy tylko pamiętać o tematyce całego filmu, tak aby do niej odpowiednio nawiązać. Historia pieczenia ciasta może się zakończyć widokiem zajadającej się nim rodziny. Oddalający się i znikający za wzniesieniem ludzie to może ograne zakończenie, ale nadal sprawdza się całkiem nieźle.